پس از سالها به ايران سفر کردن، لذتی غير قابل وصف دارد. سوال های بزرگی در ذهنم پيش آمده بود. نکند  مملکتی که   از هفده سالگی نديده بودمش و سرزمين همه آمال و آرزوهايم بود، عوض شده باشد؟ نکند ايران من ديگر ايران من نباشد؟  از ترس سرخورده شدن بارها سفرم به ايران را به تعويق انداختم. هر بار به بهانه اي . اما ديگر بهانه اي جايز نبود. زمان ، زمان رفتن بود . پس از اين همه سال...............

من جزء آن دسته آدمهايی هستم که در مواقع حساس احساساتم  فلج ميشود و بعدا يادم می افتد! يعنی زمانی که همه از انتظار نشان دادن احساسات دارند به طرز ناباورانه اي از ابراز احساسات عاجز ميشوم. همين اتفاق هم در مورد سفر ايران افتاد. همه منتظر ديدن هيجان و ابراز احساست من در بدو ورود بودند، اما من  با يک لنخند بزرگ همه را نگاه ميکردم. هيچ نوستالوژی و دلبستگی خاطری به فرودگاه زشت و جديد  تهران نداشتم.  تمام مدت به جای اينکه به ورودم به ايران بيانديشم، مجبور بودم  به اين فکر کنم که مگه فرودگاه هم به اين زشتی ميشود؟؟؟

نصفه شب بود که رسيديم. تهران را نمی شناختم. راننده از اين اتوبان به آن يکی ميرفت ومن حيران چراغهای قرمز و سبز و آبی زير پل ها بودم. غریبترین شهرهای عالم تهران بود.

روز بدتر بود. از پنجره خانه دوست خوبی که مهمانش بوديم در شمال غرب تهران، شهر را مينگريستم. برج ميلاد و صدها هزار ساختمان بلند ديگر را که مانند قارچ از زمين روييده بودند. تولد هيچکدامشان را نديده  بودم، فقط با ديدن  ساختمان های شهرک غرب که زمان ما هم بودند لبخندی زدم. حتی شهر بازی را هم جمع کرده بودند. غريب و حيران بودم که شادی، بهترين دوست همه ادوار زندگی ام رسيد. انگار کن که بهار شده باشد . هزاران بار دلم خنديد. شادی نوستالوژی همه دوران کودکی و نوجوانی من را يکجا در صدايش داشت ، وقتی پرسيد: دختر کجا بودی اين همه سال؟ 

 احساستم هنوز فلج بود، اما. اشک جايی آن دورها منتظرم بود. با شادی سوار شديم. به سمت محله های کودکی رانديم. شميرانات. 

شمرون برای من همه ايران است. وقتی ميگويم -، ايران ، منظورم شميران است. جايی که درش دويدم، خنديدم، درس خواندم و گاه و بيگاه عاشق شدم و فارق.

 اشک آمد. از زير پل پارک وی آمد ، هوا هم ابری شد، بارانکی هم ميباريد. تمام وليعصر اشک با من بود ، در ميدان تجريش  شدت گرفتيم من و باران و شادی. امامزاده صالح که رسيديم. قلبم تپيد، به ياد اين همه سال که نذرهايم برای اين امامزاده کوهپيايه نشين بود. همه را ادا کرده بود.  به صحن که رسيديم اذان دادند. اذان ظهر به افق همه دلتنگی های ده ساله من. همه را در حرم گريستم. همه ده سال دلتنگی را. بيرون که آمديم. آفتاب زده بود. ديگر در تهران اشکی نيامد. 

شادی ميگفت: چه خوب که عوض نشدی. چه خوب که باهم آمديم امازده صالح. من سه سالی بود که نيامده بودم.

تعجب کردم: تو؟ بچه شمرون؟ خونتون در پنج دقيقه اي امازاده. ديگر چرا؟

شادی ميگفت بچه ها عوض شدن. کسی ديگر با او نمی آيد اين جور جاها. امامزاده هم بزرگ شده و شلوغ. 

يعنی صفاش کم شده؟؟

نمی دانم جوان های سرزمينم چه خصومتی با دين پيدا کرده اند، اما هرچه بود قابل روئيت بود.  اما برای من امامزاده صالح همه دينداری است. هم نذر و  هم نياز است. مسيری است که سالها ازش گزشتيم ، همه چيز تغيير کرد و امامزاده دست نخورده ماند. اين را دوست دارم. پابرجائی اش را.